A Close Look at De Morgens iPad App

It’s on, baby! Zonder al te veel tam tam hebben we vorige week de allereerste iPad App van De Morgen gelanceerd, volgens mij een legendarisch nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van onze krant. Veel meer nog dan de lancering van de website, ik weet niet meer hoeveel jaar geleden. Want volgend jaar viert het internet zijn twintigste verjaardag, maar ondanks alle apocalyps-berichten heeft dat medium kranten niet laten uitsterven. Dat medium, ja, want zo zie ik het ook: internet is enerzijds een nieuw distributiekanaal, anderzijds een nieuw medium. Het nieuws lezen op een website, is iets helemaal anders dan een krant lezen. Online kies je veel meer zelf wat je leest, lees je vooral koppen en drie bijhorende zinnen en kom je in no time ergens anders terecht. In een krant kiest de redactie veel meer de volgorde van wat je leest, neem je veel meer je tijd om dieper op de actualiteit in te gaan en is je concentratie niet zo snel ergens anders naartoe.
Maar de krant lezen op de iPad is wél nog altijd de krant lezen. Je leest het gewoon op een andere drager, via een ander distributiekanaal, dat veel meer interactieve mogelijkheden heeft. Het is hetzelfde als radio luisteren via de FM-band of via het internet. Gebruik je die laatste drager, dan heb je geen ruis, kan je makkelijker switchen van kanaal en kan je programma’s herbeluisteren. Maar in de auto is het vooralsnog handiger via de FM-band, zoals een krant lezen op het strand vooralsnog handiger is op papier dan op een iPad, waarmee je dan weer veel meer mogelijkheden hebt. Enfin, veel meer dan op de site heb je op die iPad het gevoel dat je De Morgen leest, een krant die in mijn ogen staat voor kwaliteit, lef en af en toe wat humor. Veel lees- en scroll-plezier!
By the way, het filmpje is met weinig budget maar drie keer zoveel liefde gemaakt door Kenson, bekend als @thisiskenson op Twitter en van de geweldige blog cntrl.be. Bij deze citeer ik graag zijn motto: Spread it Like a WikiLeak.

Advertenties

Copy/paste

Eerst was er dit stuk uit De Morgen:

Wat nog niets met de overig uitstekende film (jaja, ik heb hem al gezien) The Social Network te maken had, maar gewoon een geniaal idee was, dat perfect is uitgevoerd, en nu een hilarische wekelijkse rubriek is geworden. En wij hadden het ook al gepikt van de RTBf, maar waren dan nog zo eerlijk om dat toe te geven.
Daarna kwam Humo met deze cover:
Wat natuurlijk niet meer echt bijster origineel was, maar het idee sloot wel naadloos aan bij het onderwerp van het coververhaal, wat een straf stuk was. Dus tot daar kan ik nog volgen.
Daarna kwam Focus Knack met deze cover, waarvan ik spijtig genoeg geen afbeelding in hogere resolutie vind:
Euh, creativiteit iemand?
En vandaag dropt tv-zender Acht dit persbericht in mijn mailbox:
Ik vind dit niet meer leuk.

The Selby is in your place

Tot gisteren had ik nog nooit gehoord van Todd Selby alias ‘The Selby’, maar toen ik een cappucino ging drinken in de fantastische koffiebar Walter zei mijn vriend Niek de hele tijd dat hij aan het twijfelen was om een boek te kopen dat hij eerder die dag had zien liggen in Toykyo, de über-coole shop in de Gentse Hoogpoort waar ik niet mag binnen stappen, of ik ben gegarandeerd 50 euro lichter. Zodra de cappunico achterover was geslagen zijn we toch maar naar de shop vertrokken, om nog net voor sluitingstijd een kwartiertje weg te dromen in de fantastische foto- en streetart-boeken.
Niek heeft uiteindelijk het boek gekocht waar hij al de hele middag over twijfelde: ‘The Sylby is in your place.’ Het boek is eigenlijk ontstaan uit een website: The Selby.  Daarop plaatst Todd Sylby foto’s van kleurrijke huizen van creatieve mensen die hij gaat bezoeken. Met waterverf maakt hij ook schilderijen en de foto’s en de kunstwerkjes combineert hij op een grafische manier die bijzonder aanstekelijk werkt. Op zijn website kan je uren – of beter: dagen – wegdromen in de fabuleuze huizen in New York, LA, Parijs en Sydney. Door zijn blog is Selby de nieuwe chouchou geworden van de hipcats overal ter wereld en wordt hij tegenwoordig gevraagd om reclamecampagnes van Louis Vuitton en Nike te ontwerpen.
Stuur hem eens een mailtje en misschien komt hij ook voor een paar dagen bij u wonen.
Uitstekend portret van The Selby in The New York Times lees je hier en een interview uit New York Magazine vind je hier.

Artikels over reality-tv: been there, done that

Ik doe het niet graag, maar mag ik voor één keer even opscheppen met mezelf? Naar aanleiding van de zelfmoord van de Mijn Restaurant-kandidaat lees ik plots overal artikels over hoe reality-tv van alles manipuleert. Vandaag opnieuw een stuk in P Magazine, dat ik nog niet heb gelezen. Zaterdag stond er ook al één in Het Laatste Nieuws. Dat artikel was een klakkeloze kopie van wat mijn toenmalige collega Tom De Leur en ik bijna vier jaar geleden al geschreven hebben in Het Nieuwsblad. Copy, paste en hup, naar de drukkerij. Mag de lat wat hoger, alstublieft? Reality-tv heeft de voorbije vier jaar geboomd. Mijn Restaurant bestond nog niet toen wij dat stuk schreven. Het genre op zich is geëvolueerd, en volgens mij ook een stuk geprofessionaliseerd, met alle positieve en negatieve gevolgen van dien. Dat vraagt een nieuwe aanpak als je dat als journalist behandelt, in plaats van nog maar eens dezelfde mensen te laten getuigen die jaren geleden negatieve ervaringen hebben meegemaakt in programma’s als Stanley’s Route of Toast Kannibaal. Je moet kijken naar wat er vandaag gebeurt bij een programma als Mijn Restaurant. De omkadering en psychologische begeleiding is volgens mij beter dan destijds, maar de druk voor de kandidaten is ook een pak groter geworden. Dat programma haalt meer dan een miljoen kijkers. Dat betekent dat meer dan één op vijf Vlamingen je herkent (en vaak ook aanspreekt) op straat. 
Ik herinner me nog dat Tom en ik destijds één of andere journalistieke prijs met dat artikel hebben gewonnen. De prijs was een bureaulamp, die Tom is gaan ophalen. Werkt ze nog, Tom?