Potatolicious


Tijdens het joggen was ik al tientallen keren gepasseerd langs Potatolicious, een nieuw eethuisje op de Verloren Kost in Gent, om de hoek van de Nederkouter. Het prijst zichzelf aan als ‘healthy fastfood’, en dat het wellicht met aardappelen zou zijn, dat kon ik ook wel vermoeden. Vorige week ben ik er voor het eerst ook echt gaan lunchen, en vandaag ben ik opnieuw geweest, en ik vrees dat het niet de laatste keer geweest zal zijn.
Extreem gezellig is het niet in Potatolicious, maar wat ze serveren is dan ook zo origineel dat je het nogal snel afgewerkte interieur makkelijk vergeeft. Op een bord staan de verschillende aardappelgerechten beschreven, en allemaal hebben ze kleurrijke namen meegekregen, zoals ‘It’s a Little Fishy’, ‘Crispy Bacon’ of ‘Oh Mamma Mia’.  Allemaal bestaan ze uit een open geknipte, gekookte aardappel, waarna die overgoten wordt met allerlei toppings. Als een belegd broodje, maar dan helemaal anders. En veel lekkerder. En groter. En bovendien zijn de mensen achter de contoir verschrikkelijk vriendelijk. Ze heten je met de glimlach welkom, en zeggen met een even grote smile ‘tot ziens’ en ‘prettig weekend’.
Een extra troef is dat ze openblijven tot 21u30, waardoor je ook ’s avonds nog binnen kan binnen wippen, iets wat in weinig van dat soort snelle eetgelegenheden in mijn stad nog lukt. En ze serveren ook take-a-way. Dan krijg je je ‘Bollywood’ in een leuk doosje mee.
En alsof dat nog niet genoeg was, verandert het restaurant tussen lunch en dinner in een meer dan uitstekende koffiebar. Achter de toog hebben ze een grote espresso-machine staan, waarmee de jongens cappucino’s kunnen maken die zich kunnen meten met de beste van de stad.
Dat ze maar snel een tweede zaak beginnen, in Brussel, om de hoek van De Morgen.

Advertenties

Charlatan goes Aalst

Deze middag heb ik voor de krant van zaterdag Jo Bonte en Gerald Claeys geïnterviewd. De eerste is de man achter onder andere de cafés Polé Polé, Bar des Amis en Bar Popular. De tweede is de big boss van Charlatan, zeg maar het Gentse stadhuis, maar dan ’s nachts. Gerald vertelde me dat ze een nieuwe Charlatan zullen opendoen, meer bepaald in Aalst. “De meest dode stad van het land”, dixit Gerald. Le nouveau Charlatan opent in februari, met Aalst Carnaval. Vanaf dan zijn ze vertrokken. Jo Bonte is dan weer van plan Bar des Amis naar het hele land te exporteren. Er bestaat al een Bar des Amis in Brugge en Brussel en hij wil er ook nog één in Antwerpen en Mechelen. Ondertussen zoekt hij ook een geschikte locatie in Barcelona voor de eerste Bar des Amis buiten de landsgrenzen. Wedden dat de Mojito’s daar nòg beter zullen zijn?

Wim Coessens verlaat VRT

Wim Coessens, op dit moment manager digitale media bij de VRT en dus aan de Reyerslaan big chief van alles wat met het interweb en digitale tv te maken heeft, vertrekt na iets meer dan een jaar bij de VRT. Hij keert terug naar het filmfestival van Gent. Voor hij naar de openbare omroep ging, was hij al coördinator van het filmfestival, nu wordt hij daar directeur. Goed mogelijk dus dat hij de langverwachte opvolger van gedelegeerd bestuurder en boegbeeld Jacques Dubrulle wordt, al wil hij dat nog niet bevestigen.
Wim Coessens had voor zijn eerste periode bij het filmfestival een lange carrière bij De Morgen. Hij begon er als vertaler en eindigde er als algemeen directeur. The American Dream, maar dan in de Vlaamse media, quoi. En o ja, hij is ook een erg fijn mens. Veel succes, Wim.

Hierbij nog eens een beeld van het interview dat we een tijdje met geleden met Wim in De Morgen brachten.

wimcoessens12

Music For Life – Het glazen huis

img_0196

Tussen de middag ben ik een keertje tot aan het glazen huis gewandeld. Toen ik voorbij het hekken stapte, overviel me een vreemd gevoel van gelukzaligheid. Een beetje hetzelfde als wanneer ik de eerste zaterdagmiddag van de Gentse Feesten door de stad ga wandelen. ‘Dit klopt’, was wat ik dacht. Alsof het glazen huis was thuis gekomen. Geen enkele stad leent zich hiervoor beter dan de mijne, zo dacht ik. Wellicht denken ze dit in elke stad. Als ik Jan Van Biesen was, dan pootte ik volgend jaar zo’n glazen huis neer in een stad in elke provincie, zoals het concept van ‘Mijn Restaurant’. Overal zou ik drie presentatoren in het huis stoppen en tijdens de uitzendingen zou ik de hele tijd van de ene stad naar de andere overschakelen. Moet kunnen, toch?

Toen ik er passeerde, was Sofie Lemaire aan het presenteren. Ze zag er damn cool uit. Ze droeg een groen t-shirt, waarop ‘Hit Me’ stond, wat nogal moeilijk gaat, wanneer ze in een glazen kooi zit. En ze had ook superleuke Nikes aan, wit, met een beetje groen. Zou ze erover nagedacht hebben, voor ze erin stapte, zo vroeg ik me af. Het moet wel een vreemd en speciaal gevoel geven, wanneer je plots in een glazen huis staat te presenteren, met voor je een stuk of honderd scholieren. Vannacht ga ik wellicht nog een pintje pakken in café Polé Polé. En daarna goeiedag gaan zeggen tegen Thomas De Soete.