Potatolicious


Tijdens het joggen was ik al tientallen keren gepasseerd langs Potatolicious, een nieuw eethuisje op de Verloren Kost in Gent, om de hoek van de Nederkouter. Het prijst zichzelf aan als ‘healthy fastfood’, en dat het wellicht met aardappelen zou zijn, dat kon ik ook wel vermoeden. Vorige week ben ik er voor het eerst ook echt gaan lunchen, en vandaag ben ik opnieuw geweest, en ik vrees dat het niet de laatste keer geweest zal zijn.
Extreem gezellig is het niet in Potatolicious, maar wat ze serveren is dan ook zo origineel dat je het nogal snel afgewerkte interieur makkelijk vergeeft. Op een bord staan de verschillende aardappelgerechten beschreven, en allemaal hebben ze kleurrijke namen meegekregen, zoals ‘It’s a Little Fishy’, ‘Crispy Bacon’ of ‘Oh Mamma Mia’.  Allemaal bestaan ze uit een open geknipte, gekookte aardappel, waarna die overgoten wordt met allerlei toppings. Als een belegd broodje, maar dan helemaal anders. En veel lekkerder. En groter. En bovendien zijn de mensen achter de contoir verschrikkelijk vriendelijk. Ze heten je met de glimlach welkom, en zeggen met een even grote smile ‘tot ziens’ en ‘prettig weekend’.
Een extra troef is dat ze openblijven tot 21u30, waardoor je ook ’s avonds nog binnen kan binnen wippen, iets wat in weinig van dat soort snelle eetgelegenheden in mijn stad nog lukt. En ze serveren ook take-a-way. Dan krijg je je ‘Bollywood’ in een leuk doosje mee.
En alsof dat nog niet genoeg was, verandert het restaurant tussen lunch en dinner in een meer dan uitstekende koffiebar. Achter de toog hebben ze een grote espresso-machine staan, waarmee de jongens cappucino’s kunnen maken die zich kunnen meten met de beste van de stad.
Dat ze maar snel een tweede zaak beginnen, in Brussel, om de hoek van De Morgen.

Gezocht: Lekkere Mexicaan


Het gebeurt niet snel dat ik op zaterdagochtend mijn stapel kranten aan de kant leg, mijn Macbook neem en een stukje op mijn blog schrijf. Maar ik ben net aanbeland aan één van de vele ‘Waar eet?’-stukjes, u weet wel, die kleine lifestyle-artikeltjes waarin ze grote, kleine en halve BV’s laten vertellen waar ze graag eten. De jongste maanden staat tussen al die adressen nu ook altijd steevast één buitenlands adres, ongetwijfeld omdat de chef van het magazine aan de journalist(e) in kwestie de opdracht heeft gegeven om daar zeker naar te vragen. En terwijl ik er net weer zo één las, vroeg ik me af wat ik in dat geval zou antwoorden.
Plots dacht ik aan Seaside, het Mexicaanse restaurant in Legian in Bali, waar we tijdens onze grote reis zeker drie keer zijn gaan eten. Helemaal verslingerd was ik aan de quesadila’s, tostada’s en enchillada’s van dat grote restaurant, dat onder een plafond schuilt, maar eigenlijk open is, alsof het een soort plein is naast de straat die langs één van de beroemdste stranden ter wereld loopt en waar je eindeloos kan blijven kijken naar hoe de zon ondergaat, terwijl je geniet van zo’n quesadila en een frisse Bintang.
Eén van de ironische aspecten van onze reis was dat we drie maanden naar Azië zijn geweest om daar te leren genieten van de Mexicaanse keuken. Regelmatig zijn we in een Mexicaans restaurant beland als we geen zin hadden in weer noedels, of weer rijst. Al snel valt op dat die Mexicanen niet moeten onderdoen voor de Italianen, en dat ze net als dat volk de hele wereld zijn uitgevlogen, om iedereen te bekeren tot hun keuken.
Ik mis die Mexicaanse keuken, en ik heb in eigen land nog geen restaurant gevonden waar ik nog eens zo’n heerlijke tostada kan eten. Terwijl ze ongetwijfeld moeten bestaan. In Gent heb je Pablo’s, zo’n beetje een instituut in de stad, maar ten eerste zijn ze dat aan het verbouwen en ten tweede vind ik dat maar half Mexicaans en niet echt heel erg lekker. Je hebt in mijn thuisstad nog een Mexicaan, waarvan ik de naam niet weet en waar ik nog nooit geweest ben, iets wat ik eens moet proberen. Maar ongetwijfeld moeten in Gent, maar zeker in Antwerpen en Brussel nog uitstekende Mexicaanse restaurants te vinden zijn. Wie wijst me de weg naar Acapulco?