500 Days of Summer

Eén van de leukste aspecten van zes maanden weg geweest te zijn, is dat je veel gemist hebt. Je keert terug en in één klap heb je massa’s cd’s te beluisteren en films te bekijken waarvan je de release of de hype gemist hebt toen je aan het Leven was, met hoofdletter L. Een voorbeeld is de laatste plaat van Gorillaz, die ik in elke cd-winkel in Nieuw-Zeeland in mijn handen heb gehad, twijfelend of ik hem zou kopen. Maar op zo’n reis telt niet alleen elke dollar, maar ook elke gram in de rugzak, wanneer je weer eens het vliegtuig op moet met maximum 20 kilo als bagage. Plastic Beach is een fantastisch album, dat je moet beluisteren zoals je een boek leest of een film bekijkt. Het is een trip van iets meer dan een uur die je door tal van sferen, landschappen en gevoelens sleept. Heerlijk om mee over de autosnelweg te rijden rond een uur of elf ’s avonds, wanneer je terugkeert uit Brussel en de rest van het land ligt te slapen of naar weet-ik-veel-welk programma zit te kijken.
Nog een voorbeeld is de dvd ‘500 Days of Summer’ die Micheline, een vriendin van ons, doelbewust in ons nieuw appartement achter liet. We waren samen naar de film Inception gaan kijken, met naast Leonardo Di Caprio de voor mij  onbekende acteur Joseph Gordon-Levitt in de hoofdrol. In Inception was ik niet helemaal overtuigd van de acteerprestaties van die jongen met de babyface, maar in 500 Days of Summer heeft hij mij helemaal van mijn sokken geblazen.
En niet alleen Gordon-Levitt, maar nog meer zijn tegenspeelster Zooey Deschanel, een beeldschoon meisje dat echter al van de markt is, wegens getrouwd met de zanger van Death Cab for Cutie. Het meeste lof voor 500 Days of Summer gaat echter naar Marc Webb, de regisseur die constant speelt met de chronologie van het verhaal, zoals Tarantino in Pulp Fiction, maar dat op een verschrikkelijk creatieve manier doet, met prachtige beelden, teksten, tekeningen en songs. Twee keer herkende ik ‘Sweet Disposition’, dat heerlijke nummer van The Temper Trap, een groep die ik heb leren kennen in Melbourne, de stad waarvan ze afkomstig zijn en die ik nu heel vaak mis.
Terwijl ik me nog goed herinner dat ik het in Melbourne weliswaar geweldig naar mijn zin had, maar daar vooral de gezelligheid van Gent en de geschiedenis van Brussel miste.  In al die maanden on the road hadden we het soms lastig, en toen liet mijn broer me een paar keer weten dat we ons daar weinig van moesten aantrekken, omdat we ons enkel de goede dingen zouden herinneren. Tijdens het bekijken van 500 Days of Summer heb ik daar heel vaak aan moeten denken. Wie de film gezien heeft, zal wel weten waarom. En wie hem niet gezien heeft, moet dringend naar de videotheek, een prachtig soort winkels die ik heb herontdekt door boven één te gaan wonen.

3 Reacties op “500 Days of Summer

  1. Inderdaad één van de beste films van vorig jaar. Als je dat goed vindt, zoek dan in jouw videotheek eens naar ‘Garden State’. Iets subtieler, nog betere soundtrack.
    Zooey Deschanel zingt samen met M.Ward in het duo She and Him. Ook op de soundtrack maar check vooral “Why do you let me stay here?” Ziezo, gedaan met tips geven.
    Groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s