R.I.P. Charlie

Vrijdagmiddag heb ik het optreden van Ou Est Le Swimming Pool in Pukkelpop gezien. Het was één van die misschien wel vijftig gigs die je op die drie dagen gaat bekijken. Het was niet goed en niet slecht, maar gewoon leuk en gezellig zo rond 14 uur, wanneer je eigenlijk nog wakker moet worden. Nu, helemaal heb ik het niet gezien, want we waren iets te lang blijven hangen in Le Petit Bazar, waar we nog een hilarisch trouwfeest hadden meegemaakt. We waren wel nog op tijd om ‘Dance The Way I Feel’ te zien en te horen, die geweldige single die ze vaak op StuBru hebben gedraaid. We stonden helemaal langs achter en draaiden ons meteen om toen het gedaan was, vroeger dan op het uurschema stond. Ik heb dus niet gezien hoe Charlie nog in het publiek sprong achteraf. De volgende ochtend hoorden we op de camping wat er later die dag nog was gebeurd. De hele zaterdag heb ik eraan moeten denken, en nog altijd ben ik er behoorlijk van onder de indruk. Charlie is niet de eerste zanger van een band die zelfmoord pleegt, en hij zal ook niet de laatste zijn, maar het is bijzonder vreemd dat hij dat doet backstage op een festival, waar het één en al feest is en je niets dan vrolijke, lachende gezichten ziet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s