Cannes – Eerste impressies

Zwembroek? Check. Zonnecrème? Check. Een paar boeken? Check.

Het is zondagavond wanneer ik mijn koffer aan het inpakken ben en ik een sms-bericht krijg. Van Pieter Goiris, CEO van Boondoggle. Daarin staat dat hun campagne met bannerconcerten voor Axion twee gouden leeuwen wint in de categorie Direct. ‘Lap’, denk ik, ‘ik ben nog niet eens in Cannes of de prijzenregen voor de Belgen is alweer begonnen.’

Die eerste leeuwen werden pas gisterenavond, maandag, uitgereikt, maar Goiris wist al dat zijn bureau bij de gelukkigen was via een Belgisch lek in de jury, zoals dat altijd in Cannes gaat. Het zou niet bij de twee gouden leeuwen voor Boondoggle blijven. Toen ik gisterenmiddag in de perszaal arriveerde, wist ik de winnaars voor die avond onder embargo te pakken te krijgen. Mijn mond viel open van verbazing, omdat ik steeds vaker ‘Belgium’ in de tabel ‘country’ bij de winnaars zag staan. Happiness uit Brussel zou die avond maar liefst drie gouden leeuwen mogen ophalen voor hun campagne voor de Vereniging van Ouders van Verongelukte Kinderen. Ook Proximity BBDO zou om een gouden beeldje mogen voor hun campagne voor Dodge, waarin ze een baby in een auto lieten maken. Naast de zes gouden leeuwen zouden er nog eens zoveel bronzen en zilveren naar de Belgen vloeien. Dat is straf. Ja, er worden elke avond meer dan honderd leeuwen uitgereikt, maar dan nog. Je mag de leeuwen in Cannes niet vergelijken met de Oscars, zoals vaak gebeurt. Daar gaan alle prijzen naar Hollywoodfilms en de kans dat je zo’n Oscar als Belgische film strikt, is haast nihil. Je moet de Lions vergelijken met de olympische spelen. Er worden ongeveer evenveel leeuwen uitgereikt als olympische medailles. En hoeveel haalde ons land er ook alweer in Peking, vorige zomer? Alvast geen zes gouden, twee zilveren en vier bronzen, als ik het me goed kan herinneren.

Nu is het 8u52 ’s morgens en de zon schijnt. Eindelijk. Toen ik gisteren in Cannes arriveerde, was het aan het regenen. Alweer. In april ben ik ook naar de Croisette gekomen voor de tv-beurs MIP, en toen regende het vier dagen aan een stuk, terwijl het in België stralend weer was. En vorig jaar was het net hetzelfde. Het lijkt wel alsof het altijd begint te regenen aan de Côte d’Azur zodra ik uit een vliegtuig stap in de aéroport van Nice. Behalve wanneer ik mijn zwembroek eens niet mee heb.

Ik had verwacht dat er een stuk minder volk zou zijn dan vorig jaar. Er zijn twintig procent minder inschrijvingen voor de campagnes en er zou veertig procent minder volk zijn afgekomen. Je merkt dat wel, in het Palais des Festivals, al valt dat allemaal wel mee. Gisterenavond was er een keynote van Biz Stone, oprichter van Twitter. De grote zaal Debussy zat afgeladen vol. Wilde je vijf minuten na de start nog een plaatsje bemachtigen, dan moest je rechtop staan. “Iedereen die naar Cannes is gekomen, komt voor de juiste redenen”, zo zei Philip Thomas, CEO van het festival, gisterenavond. “Voor de workshops, de keynotes, het creatieve werk… Diegenen die komen om op het strand te liggen en in de cafés te hangen, zijn dit jaar thuis gebleven.”

Biz Stone vertelde eerst twintig minuten over waarom ze Twitter hadden opgericht, maar antwoordde daarna op vragen uit het publiek. Daarvoor moesten geen mooie meisjes met microfoons door de zaal wandelen. Achter hem hing een groot scherm, waarop een Twitterpagina stond, geselecteerd met de zoekfunctie op het trefwoord ‘hkcannes’. Iedereen in de zaal kon zo via Twitter vragen op hem afvuren. Daartussen stond natuurlijk de vraag wat het business-model is achter de microblogsite. Stone antwoordde dat veel bedrijven nu al geld verdienen via Twitter. Die zullen ze vragen hoe ze de dienst voor hen kunnen optimaliseren. “Dat zullen we doen, maar dan zullen we daar geld voor chargen“, aldus Stone. “Nog voor het einde van dit jaar zouden we winst moeten kunnen maken.”

Stone werd ook gevraagd hoe Twitter zich tot Facebook verhoudt. “Ze kunnen best naast elkaar leven”, zei hij. “Facebook zal altijd maar beter worden in datgene waarin ze goed zijn: een social netwerk, waarbij je in contact kan komen met kennissen. Wij zien ons eerder als een communicatiekanaal, niet als een social network.”

Grappig was hoe hij vertelde dat Twitter nog altijd maar met een dertigtal werknemer is, die samenwerken in een loft in San Francisco. “Het lijkt wel of mensen denken dat wij met een paar duizend zijn”, vertelde hij. “Soms krijg ik telefoon van iemand die vraagt of hij de ‘PR-manager for western Europe’ kan spreken. Dan kijk ik rond op onze vloer en vraag ik: ‘Iemand?’ Als niemand opkijkt, zeg ik tegen die persoon: ‘I guess that’s me’ (lacht).”

En nu ga ik naar de perszaal. Gaan kijken hoeveel Belgen vanavond opnieuw in de prijzen zullen vallen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s