Spreken is goud

stijnen

Mijn grootmoeder heeft het me altijd andersom geleerd, maar ik vind: zwijgen is zilver, spreken is goud. Als journalist hou ik van interviews waarin de geïnterviewde persoon (de interviewee, in vakjargon) zich all the way laat gaan en geen blad meer voor de mond neemt. Daarin slagen is de kunst van zeer straffe interviewers. Vaak wordt dan gedacht dat die journalisten daar met het nodige bochtwerk in geslaagd zijn, maar even goed kan het al vanaf de eerste vraag. De kunst bestaat eruit de juiste persoon op het juiste moment voor je dictafoon te krijgen. Dat klinkt als ‘geluk’, maar dat is het niet. Het is, zoals ik net zei, een beetje een kunst. Je moet aanvoelen wie je wanneer moet bellen, omdat je aanvoelt: die zal misschien eens zijn hart moeten luchten. Als dat aanvoelen dan ook klopt, voel je als journalist de adrenaline door je lijf gillen.

Zowel onze krant, De Morgen, als de concullega’s van De Standaard mogen er trots op zijn dat ze erin geslaagd zijn vandaag elk zo’n interview te presenteren. Mijn collega Kristof Windels strikte Stijn Stijnen voor een gesprek. Stijnen nam de kans om eens goed zijn gedacht te zeggen en haalt daarbij scherp uit naar zijn jongere ploegmaats bij de Rode Duivels. Stijn Stijnen open en bloot, dat klinkt als: “Ik heb problemen met een paar individuen die hun tasje van Louis Vuitton waarmee ze naar de match komen belangrijker vinden dan de match zelf” en “Ik heb zelf nog nooit met de Sart gewerkt, maar ik hoor wel spelers praten die dat wel al hebben gedaan. ‘Dan kunnen we doen wat we willen’, zeggen die.” En zo staan er nog een stuk of vijf straffe quotes in het interview. Stijnen wilde het stuk nalezen en stuurde nadat hij dat gedaan had twee letters naar Kristof Windels: ‘Ok.’ Stijnen wist dat het een bom was en heeft een zeer lage dunk over journalisten, maar hij hield zich aan de regels van een on the record interview: gezegd is gezegd. Het is altijd een hel als interviewees na afloop menen jouw stuk te moeten herschrijven.

Een klasse-interview, noem ik dat, maar het staat veel te veel verstopt in de krant. Diegenen die gisteren de voorpagina maakten hebben te weinig beseft welk goud ze met het interview in handen hadden en hebben het dus niet geteaserd op pagina één.

Bij De Standaard hebben ze die fout niet gemaakt. Daar interviewden ze de veel onbekendere Rob Van de Velde, Kamerlid voor Lijst Dedecker, die het nodig achtte twee maanden voor de verkiezing zijn hele partij te torpederen. Misschien is het niet slim van die mens om zijn ondervoorzitter Ivan Sabbe keihard te tacklen, maar het siert hem wel dat hij dat durft. Zwijgen kan iedereen. Kijk maar naar Yves Leterme gisteren bij Tom Lenaerts en Michiel Devliegher op Canvas (wat een afgang was me dat, zeg, als je jou daar al niet kan en wil uitpraten, blijf dan thuis). Zwijgen is makkelijker dan open en bloot jouw gal spuwen, want doe je dat laatste, dan moet je nadien ook klaar zijn om een storm aan reacties over je heen te laten gaan. Vandaar dus: zwijgen is zilver, maar spreken is goud.

Een Reactie op “Spreken is goud

  1. Nog even terug naar de uitzending van ‘Voor eens en voor altijd’ met Yves Leterme. Tom Lenaerts heeft een aantal terechte vragen gesteld. Dat Leterme daar zo bedreigd op reageerde is echt een gemiste kans. Nu zou ik echt wel eens willen weten wat die man eigenlijk van die show verwacht had…

    Respect voor Bart Peeters’ poging om de bedrukte sfeer alsnog op te krikken, maar het was “too little, too late” en het was ook niet aan Peeters om dat te doen. Onze ex-premier moest gewoon zeggen wat hij écht voelde. Daar heeft heeft “het volk” meer dan ooit recht op.

    Leterme kon zich hier in één klap perfect opnieuw sympathiek maken: door te zeggen dat hij was aangedaan door wat in de media verscheen en dat hij langs alle kanten en door iedereen werd tegenwerkt. Daar mocht gerust een pruillipje bij zijn. En ik zou het absoluut (willen) geloven…

    Misschien dat Leterme na het zien van ‘Voor eens en voor altijd’ vrijdag graag zou willen dat hij het anders had aangepakt. Jammer genoeg komt die spijt te laat. Ik vrees dat deze uitzending dan ook perfect typeerde wie Yves Leterme eigenlijk is. Of, en dat lijkt mij waarschijnlijker, hoe de media-adviseurs van Leterme hem zodanig in de war hebben kunnen brengen. Zonde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s