Lang leve Jamal Malik

Veel te laat. Echt, veel te laat ben ik eindelijk in de bioscoop geraakt voor Slumdog Millionaire, de jongste film van Danny Boyle die zowat alle filmprijzen die te winnen vallen gewonnen heeft. Al tijdens mijn trip naar LA en NYC in november zei de Chinees-Amerikaanse filmjournalist Stevie mij dat ik de film, die daar toen al in de zalen speelde, moest zien. Stevie voorspelde ook dat Slumdog Millionaire alle belangrijkste oscars zou winnen. Toen is het er niet van gekomen, omdat ik het zonde vond om in een cinemazaal te gaan zitten voor die paar dagen dat je in een stad als New York bent. Om één of andere reden ben ik, behalve voor Loft, The Wrestler en Gomorra, niet meer in de bioscoop geraakt. Gisterenavond is het eindelijk toch gelukt. Gelukkig maar, want het is maanden, misschien wel jaren geleden dat ik zo lang met open mond naar een film heb zitten staren. Het verhaal is een magistraal, modern sprookje, de muziek is overweldigend (Paper Planes van M.I.A. heeft nooit eerder zo aangrijpend geklonken), de fotografie is ronduit indrukwekkend en de acteerprestaties zijn, zeker van de kinderen, verbluffend. Alleen al aan dit soort project durven beginnen, verdient veel respect. Boyle, die met Trainspotting, The Beach en 28 Days Later een paar van mijn all time favoriete films gemaakt heeft, heeft eindelijk de oscar gekregen die hij al jaren verdient. Gaat dat op groot scherm zien, nu het nog heel even kan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s