A Love Supreme

percy-sledge-ultimate

Vorige week stootte ik in Fnac op de driedubbele verzamel-cd ‘Take Me To The River – A Southern Soul Story 1961 – 1977’. De drie cd’s kostten behoorlijk veel geld, maar leken ook enorm veel te beloven: vijfenzeventig legendarische of vergeten soulsongs. De nummers die ik kende – gesampled door Wu-Tang Clan of Nas – waren stuk voor stuk classics, wat veel beloofde voor de meer dan vijftig songs waarvan ik nog nooit gehoord had. De belofte werd ook ingevuld. De collectie bleek een unieke verzameling van wondermooie soulsongs die sindsdien niet meer uit mijn autoradio is geraakt. Waarvoor sorry aan de jongens en meisjes van Studio Brussel.

Blijkt dat ik niet de enige ben die de verzameling kan aanraden als uniek kerstcadeau. Een week na mijn aankoop publiceerde Bart Steenhaut, huisrecensent van mijn favoriete krant, een recensie waarin hij vijf sterren uitdeelde aan de drie cd’s. Dit was zijn conclusie in De Morgen van 8 december 2008:

‘Wat deze compilatie bijgevolg écht tot een must maakt, is het duizelingwekkende niveau van de songs. Rauw als steak, zwetend als een paard in een sauna en – af en toe – zo zacht als honing in een glas warme melk. Maar altijd, vijfenzeventig keer na elkaar, is deze compilatie een schot in de roos. Dat – evenals de uitstekende aantekeningen in het bijgeleverde boekje – maken deze compilatie ronduit onmisbaar. En geloof me: wie ‘TakeMe to the River‘ gehoord heeft, zal het nooit nog in zijn hoofd halen om Céline Dion of Mariah Carey soulzangeressen te noemen.’ (BS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s