Guess who’s back ?

Geen vraag is me het voorbije jaar, sinds ik Chef Nieuws geworden ben, zoveel gesteld als: ‘Mis je het schrijven niet?’
Gewoonlijk antwoord ik dan: ‘Mwaah, valt wel mee.’ En dat klopt ook. Acht jaar lang heb ik niets liever gedaan dan artikels geschreven. Grote en korte. Voor de voorpagina of voor Zeno. Lange interviews of korte columns. En nog altijd denk ik dat het, althans voor mij, één van de leukste dingen is die je kunt doen. Regelmatig kijk ik dan ook naar al die journalisten voor me, van aan mijn bureau, en denk ik: ‘Man, wat zijn jullie toch een bende gelukzakken. Straks mag je in die of die stad die of die gaan interviewen, en ondertussen voer je een interessant gesprek, met intelligente mensen, en dan kan je dat verhaal uittikken, terwijl je jouw favoriete muziek op de achtergrond laat spelen, en je gsm geen twintig keer per dag rinkelt. En dan komt het allermooiste, al dat knippen en plakken, en herschrijven, tot je voelt: dit zit echt, echt goed.’
En toch, wat ik nu doe, doe ik minstens even graag. Zo niet nog liever. Ik heb altijd gedacht dat er niets mooiers bestond dan op een zaterdagochtend opstaan, naar de brievenbus rennen, en jouw stuk in die krant gepubliceerd zien. Maar dat klopt niet. Naar diezelfde brievenbus rennen, en die krant openslaan, pagina na pagina lezen, en genieten van artikel achter artikel, dat je ofwel zelf hebt bedacht, ofwel een journalist hebt laten doen, omdat je wist: dit is echt een goed idee. En dan zien dat daar de juiste foto bij genomen is, de juiste kop op is gezet, en dat het op de plaats in de krant ligt waar het hoort… En zien dat journalisten zichzelf overstijgen. Dat is – echt waar – nog mooier.

Het voorbije jaar heb ik dan ook maar één artikel geschreven, over Guillaume & Chris Van der Stighelen, wat me tientallen complimenten heeft bezorgd. En telkens wanneer iemand me vertelt, wat nog altijd gebeurt, dat hij of zij door dat verhaal diep geraakt was, denk ik: ‘Verdorie, het is toch een prachtjob, journalist zijn.’

De voorbije maanden ben ik echter iets anders nog meer gaan missen, en dat was deze blog. Op de krant hebben we een nieuw werkritme gecreëerd, wat me veel beter ligt, en waardoor ik nu weer eens wat meer buiten kom, en iets meer tijd heb om te genieten van mijn eigen stad, of andere plaatsen in dit of in andere landen. En dan zit ik in een restaurant of koffiebar, en neem ik foto’s van mijn eten of cappucino (iets wat ik heb geërfd van mijn vader, die ook altijd alles wat hij eet fotografeert als hij op reis is, van onze reis van zes maanden hebben we evenveel eetfoto’s als er dagen zijn). Sinds ik een iPhone 4 heb, en daarop Hipstamatic heb gedownload, wil ik dat ook altijd sharen.

Dat kan je in minder dan een seconde op Facebook en op Twitter doen. Daarvoor heb je geen blogs nodig. Blogs zijn dan ook zeer 2007, hoorde ik regelmatig zeggen. En toen Pietel ermee stopte, was het tijdperk van de blogs helemaal voorbij, vond ik. Als zelfs de maestro er geen tijd en moeite meer in stopte, waarom ik dan nog?

Maar op Twitter of Facebook ontbreekt het verhaal. Achter elk bord op tafel zit een verhaal, zelfs achter elke kop koffie, als die met passie is klaar gemaakt. Dat geldt net zo goed voor een krant of een tijdschrift, voor een boekenwinkel of een tapasbar. Hoe fun die 140 karakters ook zijn, ze doen oneer aan zoveel liefde. En vooral: je kunt er ook geen geur of kleur op kwijt.

Daarom dus ben ik terug. Herboren.

Veel leesplezier.

Brechtdc

Een Reactie op “Guess who’s back ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s